Boekbespreking door Wayne S. Smith van ‘What lies across the water’, het ‘meest complete verhaal dat ik ken’ van de ‘Cuban Five’ door Stephan Kimber

RealCuba  -  www.freethefive.org - 13 januari 2012

Het boek liet mij achter met een gevoel van depressie. Dat is geen wonder, want die rechtszaak heeft al lang de reputatie van de Verenigde Staten besmeurd als een land dat geen gerechtigheid, eer en integriteit kent. Het proces van 2001 was een complete farce en riep massieve verontwaardiging op - van 10 Nobelprijswinnaars, van juristen, parlementsleden en sociale organisaties wereldwijd, die zich vonden in 12 ‘vriendenbrieven’ die de Hoge Raad vroegen om dit proces te herzien. Voor het eerst veroordeelde de VN Mensenrechten Commissie een rechtszaak in de VS.

Kimber volgt de Cubanen vanaf hun aanwijzing als undercover agenten naar de VS, niet om actie te voeren tegen ons land maar om informatie te verzamelen over terroristische activiteiten tegen Havana door verbitterde Cubaanse ballingen. De Cubaanse regering nodigde vertegenwoordigers van de FBI uit om naar Havana te komen voor een discussie van deze terreuracties en de plannen die de agenten op het spoor waren. Deze ontmoeting had plaats in juni 1998; de Cubanen bleven daarna wachten op de acties die de VS zouden nemen tegen de terroristen. Er gebeurde niets; na maanden volgde de arrestatie van vijf Cubanen, die veel bewijsmateriaal hadden geleverd dat meegegeven was aan de FBI leden.

Toentertijd was het voor mij het zoveelste voorbeeld van het chronische onvermogen van de VS regering om redelijk te reageren op Cuba en simpel te doen wat in het belang van de VS gedaan moest worden. Maar na het lezen van Kimbers’boek ben ik mij bewust dat er meer aan de hand is. Wij wisten van de Havana bijeenkomst met de FBI. Maar weinigen wisten dat deze bijeengeroepen was door Fidel Castro in een door Gabriël Garcia Marquez overhandigde boodschap aan de topadviseur van president Clinton en drie hooggeplaatste autoriteiten. De brief suggereerde een gezamenlijke inspanning tegen de terreur van de ballingen in Miami en hun plannen voor nieuwe bombardementen. Volgens Garcia Marquez was de reactie op dit idee positief ontvengen.

Waarom gebeurde er net het tegenovergestelde? Kimber gelooft dat het te maken had met de aanstelling door de FBI van een nieuwe chef, Hector Pesquera, die banden had met de onverzoenlijke Cubaanse ballingen. Kimber schrijft dat ‘in een interview met Miami Radio kort na de veroordelingen werd door Pesquera betoogd dat hij de man was die de aandacht van zijn agenten afleidde van de gespioneerde terreurplannen naar beschuldigingen tegen de vijf Cubanen’. En dat hij de autoriteiten in Washington overtuigde te gaan tegen de vijf in plaats van tegen de terroristen. Hij vertelde de Miami Herald dat ‘het nooit voor het gerecht gebracht zou zijn als hij niet direct bij de FBI chef in Washington had gelobbyd.’

Volgens Kimber  had ook Pesquera het onderzoek naar de terreur van de ballingen ontmoedigd en afgeraden: een FBI agent dacht dat het simpel was om Luis Posada te arresteren en te beschuldigen, maar hun chef (Pasquera) zei: ‘nee, want een hoop mensen hier zien hem als een vrijheidsstrijder’ ‘Wij waren geschokt, maar het onderzoek naar Posada werd gesloten.’ Kimber probeerde herhaaldelijk Pesquera te interviewen, maar zonder succes. Tenslotte werd deze door de FBI gepensioneerd en stopte hij Kimber’s e-mails te beantwoorden.

Het proces tegen de vijf Cubanen werd beschamend. Het openbaar Ministerie had geen bewijzen en moest terugvallen op de oude poging hen veroordeeld te krijgen wegens ‘samenzwering tot het plegen van illegale handelingen.’ Geen enkel bewijs en het proces had plaats in Miami waar anti-Castro sentimenten zo’n niveau had bereikt na de zaak van de Cubaanse jongen Elian Gonzalez[1] dat een onpartijdige jury praktisch kansloos was.  De verdediging eiste een verandering van de locatie van het proces, maar dat werd afgewezen.

Het ergste was de zaak van Gerardo Hernandez, beschuldigd van ‘samenzwering tot moord’ en daarom veroordeeld tot 2x levenslang – in verband met het neerhalen van twee toestellen van de Miami ballingen door de Cubaanse luchtmacht in februari 1996. Ook zonder enig bewijs dat Gerardo op een of andere wijze hiervoor verantwoordelijk was.

Wat jaren geleden begon als een constructieve geste naar het Witte Huis, eindigde als een beschamende smet op ons rechtsysteem.

 Noot: Wayne Smith, voorheen Amerikaans diplomaat voor het ministerie van buitenlande zaken en vertegenwoordiger  in Havana van 1979 tot 1982. Als gepensioneerde schrijft hij kritische artikelen over de Amerikaanse Cubapolitiek.

[1]

Door zijn moeder meegenomen op een vluchtbootje, dat verongelukte en door de VS kustwacht gered werd. Zijn vader wist nergens van en eiste de jongen op, maar ‘zijn familie’ in Miami hield hem vast totdat de Federale politie hem bevrijdde en de vader hem op kon halen.