Een redactioneel artikel in de Washington Post en de reactie van René Gonzales, over een aannemer van de Amerikaanse regering in Cubaanse gevangenschap

Uit: http://cubanfive.ca -  binnengekomen en vertaald via INFOCUBA, het informatiebureau van Paul Evrard - http://realcuba.wordpress.com

Op 31 december 2011 publiceerde de Washington Post een eis tot terugkeer van Alan Gross, die in Cuba 15 jaar kreeg voor het illegaal smokkelen van telecommunicatieapparatuur naar Cuba. In dit artikel werd beweerd dat Cuba Alen Gros zag als ruilobject om de vrijlating van de vijf Cubanen, die meer dan 13 jaren in de VS vastzitten wegens (onder andere) ‘samenzwering tot spionage’:

“Er is geen overeenkomst, moreel of anders, tussen de illegale spionage van de Cubanen en het gedrag van Gross. De vijf Cubanen werden in 2001 veroordeeld tot lange gevangenisstraffen voor het werken als niet geregistreerde buitenlandse agenten en hun infiltratie in VS militaire installaties in Zuid Florida. Zij allen zijn erkende geheime agenten, anders dan Mr.Gross, een humanitaire werker die verstrikt raakte in het VS-Cuba dispuut over de VS poging een burgerlijke gemeenschap te promoten op het eiland. ”

René Gonzalez, na zijn vrijlating nog 3 jaar op proef verplicht in Miami te blijven, schreef een krachtig, doordacht antwoord naar de redactie (hier onder). Hij moedigt anderen aan hun eigen reactie te schrijven en van de Amerikaanse media te eisen dat zij nu eindelijk volledig en eerlijk rapporteren over het proces tegen de vijf Cubanen.

                        *     *     *     *

Afzender: René Gonzalez 

Mailadres: geheim wegens persoonlijke veiligheid                                                      Relatie: ik ben één van de vijf genoemd in het artikel                                               Telefoon: geheim wegens persoonlijke veiligheid

Geachte redactie,

Uw artikel over de zaak van Alan Gross - en terloops over die van de vijf Cubanen - is zodanig beladen met feitelijke onnauwkeurigheden dat het slechts ten dele verklaard kan worden uit de wonderlijke beslissing van de Amerikaanse media om niets te publiceren van de langste ‘spionagezaak’ in de geschiedenis van dit land, dat uitliep op harde straffen die de suggestie moesten wekken dat de VS in groot gevaar was en ieder op de planeet er van doordrongen moest worden. Ik zal u niet vermoeien met alle onregelmatigheden en er slechts een paar uithalen.

 Het is waar dat het voor Cuba illegaal is om zich aan te sluiten op het internet.. In feite heeft de VS regering het hele land verboden om vastgekoppeld te worden aan de onderwater kabel die parallel met het eiland juist ten noorden van de kust loopt. Het is ongeloofwaardig dat de Washington Post niet in staat zou zijn de waarheid te vinden over zulk een feitelijke zaak. Dezelfde regering zou nu een geheimzinnige operatie ontwerpen om te besluiten welke Cubanen het voorrecht hebben om het opgelegde verbod te omzeilen; dat kan nauwelijks beschouwd worden als een ‘humanitair werk’.

Dat de Joodse gemeenschap op Cuba iets met deze zaak te maken had is de meest herhaalde leugen van de laatste jaren. Het cynisme om deze Joodse kaart uit te spelen ligt niet in de uitspraak van enige Cubaanse autoriteit en is de grondslag van verkeerde informatie in deze zaak. Het moet zeker gemakkelijk zijn voor de Washington Post om de waarheid te achterhalen, simpel door de mensen te vragen die volgens het artikel Alan Gross in de gevangenis bezocht hebben. De Cubaanse Joodse leiders, wiens gemeenschappen profiteren van elke voorziening voor communicatie, die het land dat lijdt onder zoveel beperkingen kan geven.

Nog voor de arrestatie van Gross heeft de Werkgroep ‘willekeur bij detentie’ van de VN Mensenrechten Commissie, hebben Amnesty International, tien Nobelprijswinnaars, de totale Mexicaanse Senaat, 56 Canadese MP’s,duizenden persoonlijke, politieke en burgerlijke organisaties wereldwijd een eind geëist aan de verwerpelijke en willekeurige behandeling van de Vijf. Het zou toch nieuws zijn geweest, ook van de Washington Post, om de conclusie te lezen van het Hof van Beroep in augustus 2005, waar de terreuracties tegen Cuba welke wij controleerden opgesomd worden. Dit om te begrijpen waarom zoveel mensen ons steunen.

Dat legt ook uit waarom ik niet in staat ben mijn postadres of telefoon nummer te geven. Ten slotte vroeg het Openbaar Ministerie de rechter dat ‘de beschuldigde verboden zou worden zich op te houden met terroristen of een plaats te bezoeken waar terroristen zich ophouden, mensen die bekend staan vanwege gewelddadige of criminele activiteiten.’  Daarbij werd vergeten mij dezelfde bescherming te bieden tegen de terroristen, die alle vrijheid genieten om mij te na te komen als ze mijn verblijfplaats maar wisten.

Soms hebben slechte acties ongewilde gevolgen en dit is hier van toepassing. Iedereen die zijn haat tegen de Cubaanse regering op ons wil afreageren, brengt diezelfde regering in een positie die het onmogelijk maakt dezelfde clementie te bieden die was bewezen na de inval bij de Varkensbaai - om een voorbeeld te noemen. Ik heb persoonlijk niets tegen Mr.Gross, ik wens hem het beste. Maar het is niet wijs te denken dat de bekende arrogantie en leugens hem enig goed zullen doen. Het is onzinnig iemand slecht te behandelen en tegelijk welwillendheid van hem te vragen. Die logica moet ophouden en hoe eerder des te beter voor beide volkeren. Ik respecteer de suggestie dat er voor de Washington Post nog tijd is om deze zaak serieus te nemen. Open een echte discussie en ga niet de gebruikelijke weg die nergens toe leidt. Ik lees in de Bijbel: ‘de waarheid zal je vrij maken.’  Dat is ook toepasbaar op Mr. Gross.

 Met respect, René Gonzalez