Speech door President Raúl Castro Ruz op de Top  van de Latijns Amerikaanse en Caribische Gemeenschap (CELAC), Venezuela, december 2011

Granma  -  6 december 2011  -  Compañero Hugo Chavez, president van de Bolivariaanse republiek Venezuela, presidenten, eerste ministers en afgevaardigden  -  Venezuela heeft ons vandaag ontvangen met gastvrijheid en trots, in dit twintigste jaar van haar onafhankelijkheid en biedt ons de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Met de besluiten die wij hier zullen nemen en het gezamenlijke werk van de laatste drie jaren, rechtvaardigen wij meer dan twee eeuwen strijd en hoop. Om zover te komen kostte het ons inspanning, maar ook bloed en opoffering.

De koloniale overheersing van het verleden en de imperialistische machten van vandaag zijn de vijanden van deze inspanning. Zij hebben steeds gepoogd de ideeën van Simon Bolivar te tarten die met vooruitziende blik verklaarde: ‘de eenheid van onze volkeren is niet een simpele illusie, maar een onuitwisbare wetmatigheid.’ Deze gemeenschap is ons kostbaarste werk, het verankert het concept van eenheid en soevereiniteit, onze betrokkenheid op een gedeelde bestemming. Strategisch geeft het een politiek instrument in handen om ons besluit te combineren met diversiteit, samenwerking tot welzijn van onze volk en handelend in solidariteit met elkaar. Succes zal afhangen van natuur en wijsheid van de leden, de 33 onafhankelijke naties tussen de Rio Bravo en Patagonië.

Onze kracht ligt in de gelijkheid en welzijn van de burgers in deze uitgestrekte regio. We hebben geen volledig homogene ideeën noch politieke posities. Dat is deel van onze realiteit en we werken hard in een klimaat van respect en coöperatie. We leven in een gebied vrij van kernwapens, een privilege dat door weinig regio’s op de wereld gedeeld wordt. Hopelijk wordt het een bijdrage tot humaniteit op weg naar een volledige eliminatie van deze bedreiging, die ons overleven  in gevaar brengt. Ook zien we uit naar de dag in een niet te verre toekomst dat we leven in een territorium vrij van militaire bases als bijdrage tot regionale identiteit.

De erfenis van onze landen en zeeën bevat een uitzonderlijke natuurlijke rijkdom die voor toekomstige generaties  een basis is voor welvaart en gerechtigheid. We hebben een diverse cultuur met hekenbare waarden van voorouderlijke eigenheid. Ook bestaat er een - nog onvoldoende gebruikt -  technisch en wetenschappelijk potentieel. Ondanks dit alles en een niet onbetekende economische groei zijn wij in Latijns Amerika en de Cariben, met 20 miljoen vierkante kilometer en 580 miljoen inwoners, onderweg naar beter en hebben de verwoesting die onze ontwikkeling remde overwonnen.

We wonen in een regio die de wereld ziet als bij uitstek ongelijk in de verdeling van welvaart. Behalve erkenning van de globale economische crisis is er een kloof tussen extreme welvaart in sommige handen en extreme armoede van de meerderheid: 180 miljoen armen en 72 miljoen die nog alleen maar kunnen overleven. Een tragedie die niet opgelost wordt ook al bereiken we de Millenium Doeleinden, vastgesteld door de Verenigde Naties. Op vandaag, 81 miljoen kinderen, waarvan 13 miljoen geen adequate voeding krijgen in een regio die meer produceert dan nodig is. Wij zijn het aan  de toekomst van dit werelddeel verschuldigd. Onze economische ontwikkeling laat zien dat de export, speciaal van basisproducten groeit, dat de schuldenlast, hoewel onrechtvaardig en vernederend, lichter wordt en onze reserves groeien.

Het is in deze geest dat wij aandacht geven aan de situatie in Haïti. Een historische en ethische verantwoordelijkheid voor deze zusterrepubliek, de eerste in het bereiken van onafhankelijkheid van het koloniale juk, waar door slaven de eerste revolutie plaats vond. Haïti verdient onze inspanning om met meer substantiële bijdragen te werken aan opbouw en ontwikkeling overeenkomstig de wil van regering en volk. Zoals we op de laatste Top in Calcun in februari 2010 stelden zal onze Cubaanse steun blijven zolang het nodig is en de natie het wil; mijn land heeft vanwege de blokkade geen overschot, maar is bereid de armoede te delen met wie het op dit moment nodig heeft.

Toen ik bij gelegenheid Ecuador bezocht was ik in de Chapel of Humankind en zag het prachtige schilderij van Oswaldo Guayasamin en werd getroffen door een tekst op de muur: ‘Toen ik een kind was huilde ik want ik had geen schoenen, tot ik een kind zag die geen voeten had’. Er is altijd iemand die armer is dan wij, altijd een kind zonder voeten, die geen schoenen nodig heeft.

Beste collega’s, wij tonen onze betrokkenheid door elke poging tot destabilisatie van de grondwettelijke orde in onze landen heftig te betwisten. Dit is geen oppervlakkige verklaring, maar een antwoord op de staatsgreep in Venezuela in 2002 en de olieopstand in Bolivia, de militaire opruiing in Honduras en de poging tot oproer in Ecuador. Voortdurende daden van destabilisatie tegen wettelijk gekozen regeringen, die stevig de eisen van het eigen volk voor sociale rechtvaardigheid verdedigen. De aard  en motivatie van hen die de soevereiniteit en de grondwettelijke rechten van het volk aantasten is ons bekend. Ook dat zij kunnen rekenen op de steun van de Verenigde Staten en sommige Europese regeringen en de medeplichtigheid van machtige private organisaties in de media.

Ik herinner mij dat ik op een bijeenkomst in Nicaragua over dergelijke gebeurtenissen in Centraal Amerika sprak over de toevalligheid dat dergelijke incidenten steeds gericht waren tegen  ALBA landen. Ik fluisterde tot president Correa: ‘jij bent te volgende’. Het is de strijd tegen materialistische, oligarchische belangen gesteund door transnationaal kapitaal en de rechtmatige rechten van burgers. Het zou een ernstige fout zijn te ontkennen dat Latijns Amerika en de Cariben zijn veranderd; men kan ons niet behandelen als in het verleden.

Buiten onze regio is de wereld in complexe beroering; volken zijn in verzet tegen onrecht, de imperialistische plundering, de concentratie van welvaart, corruptie en het misbruik van macht; een fenomeen speciaal zichtbaar in Noord Afrika, het Midden Oosten en Noord Amerika. Het genadeloos ineenstorten van het neoliberaal economisch model dat reeds afgewezen is in onze regio.  Ook een wereld waarin de grote machten het internationale recht schenden en hun dominantie uitoefenen met het geweld van wapens en waar soevereine staten zich verschuilen achter voorwendsels en manipulaties. In Libië heeft NATO een internationale misdaad gepleegd en dat wordt een model. Tot beschaming van de Verenigde Naties zijn onverdedigde steden voor acht maanden gebombardeerd, burgers gedood, sociale diensten verwoest, de infrastructuur geschonden en honderd duizenden gevlucht en dakloos geworden.

Voor Cuba is de houding van de Verenigde Staten niets nieuws. Meer dan 50 jaren hebben we doorgebracht en geprotesteerd tegen deze vijandigheid en agressie. Wij verduren de meest omvattende en langstdurende economische, financiële en commerciële blokkade. Deze regio weet dat en heeft dit resoluut en voortdurend gehekeld waarvoor wij, Cubanen, onze dankbaarheid tonen.

( ;. . . . . . . )

Wij erkennen de grote inspanning van Venezuela om de basis te scheppen voor de organisatie van deze Top, evenals het leiderschap van president Hugo Chavez in de voorbereiding van deze veel belovende resultaten voor de toekomst van de regio en zijn bijdrage tot de integratie van Latijns Amerika en de Cariben. In deze gemeenschap wil Cuba werken met toewijding, altruïsme en betrokkenheid voor de eenheid van onze volken, een toekomst van sociale gerechtigheid en voor de onomkeerbare onderneming van consolidatie van de volledige onafhankelijkheid van wat José Marti noemde ‘Óns Amerika’.