Bijna twee derde meerderheid voor partij van het volk (FSLN) in Nicaragua

Havana, 6 november  -  Fidel Castro  (ingekort)

Van oudsher waren de verkiezingen in Nicaragua volgens de traditionele en bourgeois tradities, die onjuist en onrechtvaardig waren. De oligarchie van nature élitair, pro imperialist met macht over de economie en publiciteit in dienst van de politieke en militaire grootmacht. Juist dat benadrukt de grootheid van de Sandinistische overwinning.

Het is een waarheid die in ons land goed bekend is: José Marti sneuvelde in de slag bij Dos Rios in mei 1895: ‘zodat de onafhankelijkheid van Cuba tijdig de expansie van de VS via de Antillen zal verhinderen, als die natie valt zal dat met meer kracht over onze Amerikaanse landen vallen.’ We worden niet moe dit te herhalen na dat ons volk de capaciteit demonstreerde om een halve eeuw

de economische blokkade en de brutale agressie van de VS te weerstaan. Het is hier geen haat die ons drijft, het zijn ideeën. Die stonden aan de wieg van onze solidariteit met Sandino, de generaal van het vrije volk, wiens daden wij lezen met bewondering, net als de studenten van ruim 60 jaar geleden. De heroïsche dood van deze Nicaraguaan die vocht tegen de bezetting van zijn land door de yankee was een inspiratiebron van onze revolutionairen. Vandaar onze solidariteit met het volk van Nicaragua, sinds de eerste dag van onze revolutionaire triomf op 1 januari 1959.

Gisteren riep Granma de herinnering op aan de heldhaftige dood in 1976 van Carlos Fonseca Amador, stichter van de FSLN, ‘de gedurfde leider, overwinnar van de dood’ zoals een lofzang hem noemde ‘bruidegom van het rood-zwarte thuisland, heel Nicaragua roept uit: Presente’.

Ik ken Daniel goed; hij nam nooit een extreme positie in, hij werkte met collegiaal politiek leiderschap, hij werd gekenschetst door respect in de contekst van afwijkende gezichtspunten van compañeros die op een zeker moment van de strijd vooraf aan de overwinning opkwamen in het Sandinisme. Zijn grote invloed onder de armste sectoren van Nicaragua was daar aan te danken.

De diepzinnigheid van de Sandinistische revolutie bezorgde hem ook de haat van de Nicaraguaanse oligarchie en van het yankee imperialisme. De wreedste misdaden werden uitgevoerd tegen zijn land en volk gedurende de vuile oorlog die door Reagan, Bush en de CIA werden ondersteund. Ontelbare contrabendes werden georganiseerd, werden door hen getraind en bevoorraad, drugtransporten zorgden voor het geld en wapens werden het land in gesmokkeld die duizenden het leven kostten of invalide maakten. Te midden van deze ongelijke strijd handhaafden de Sandinisten de verkiezingen. In moeilijke omstandigheden was een winnende verkiezing niet mogelijk, ondanks de volkssteun van de meerderheid, wat bleek uit alle prognoses.

Weer was het volk overgeleverd aan de pro-imparialistische regeringen voor 17 jaren van corruptie. Gezondheid, scholing en sociale rechtvaardigheid vielen voor het volk pijnlijk weg.

Maar onder Daniel’s leiderschap zetten de Sandinistische revolutionairen hun strijd door gedurende die bittere periode onder moeilijke en hachelijke druk, wat vroeg om maximale wijsheid en politieke ervaring. Ook Cuba leefde onder de brutale yankee blokkade, de vijandigheid van een van de ergste moordenaars die de VS had geleid, George W. Bush, het was zijn vader, die de vuile oorlog in Nicaragua voerde.

Maar een nieuwe fase begon in ons Amerika met de Bolivariaanse revolutie in Venezuela en met het aan de macht komen van regeringen voor onafhankelijkheid en Latijns Amerikaans integratie in Ecuador, Bolivië, Brazilië, Argeninië en Paraguay. Met voldoening kan ik bevestigen dat Cuba’s solidariteit met het thuisland van de Sandinisten nooit ophield. Nicaragua was een van de landen die Cuba’s steun voor medische- en scholingsontwikkeling zeer goed gebruikten. De bijzonderheden die ik opnoem zijn enkel voorbeelden van de vruchtbare pogingen van Sandinistische revolutionairen voor de ontwikkeling van hun land.

De fundamentele betekenis van Daniel’s rol en naar mijn mening van de overtuigende triomf van deze verkiezingen, is dat hij nooit vervreemdde van zijn kontact met het volk en de blijvende strijd voor haar welzijn. Vandaag is hij een ervaren leider die in staat is om complexe en moeilijke zaken te hanteren, geschoold in de jaren dat zijn land wederom onder kapitalistisch juk boog. Hij weet hoe hij gecompliceerde problemen intelligent oplost, wat hij kan en niet kan om de vrede te garanderen en een blijvende vooruitgang van de economie en sociale rijkdom. Hij weet goed dat de overwinning te danken is aan het strijdbare volk door haar participatie.

Zijn nauwe banden met de campesinos, de werkers, de studenten en jongeren, de vrouwen, technici, kunstenaars en academici en de gehele progressieve sector. Ik geloof dat de oproep tot alle democratische en politieke krachten die willen werken voor ontwikkeling en onafhankelijkheid van het land zeer correct is. In de huidige wereld zijn problemen complex en zwaar; maar wij, kleine landen, kunnen en moeten onze rechten tot samenwerking, ontwikkeling en vrede afdwingen.