Een Cubaanse Minister bepleit voor de Algemene Vergadering van de VN de erkenning van Palestina als een vrij land, tegen de Veiligheidsraad en het ‘veto’ van de Verenigde Staten

United Nations, 26 september 2011  -  Bruno Rodríguez, Minister van Buitenlandse Zaken van Cuba, dringt bij de Algemene Vergadering aan op erkenning van Palestina als een vrije en onafhankelijke natie en gaat in tegen de Veiligheidsraad van de VN en de regering van de Verenigde Staten in haar poging het veto te gebruiken tegen een resolutie van die strekking.

“De Algemene Vergadering heeft de onvermijdelijke morele, politieke en wettelijke verplichting om de erkenning te garaderen van een onafhankelijke Palestijnse Staat met de buitengrenzen van vóór 1967, Oost Jeruzalem als hoofdstad en als een volledig lid van de Verenigde Naties.  De Vergadering moet dit doen onafhankelijk van de Veiligheidsraad, met of zonder het veto van de Verenigde Staten en met of zonder nieuwe vredesbesprekingen.”

Hij herinnerde er aan dat het Palestijnse volk het slachtoffer geweest is van herhaaldelijke Israëlisch aanvallen, gesteund door de Verenigde Staten en hun wapenhandel, die Israël wapens verkocht hebben, nodig voor deze agressie.

Cuba, die een kleine Joodse gemeenschap heeft, veroordeelt evenzeer het antisemitisme als een historische schending van de mensenrechten, de misdaad van de Holocaust en erkent ook de staat van Israël: “Ons volk koestert slechts broederlijke gevoelens voor het volk van Israël die ook lijdt onder dit conflict.”

De minister benadrukt dat de Verenigde Staten “moet ophouden herhaaldelijk een veto uit te spreken bij resoluties van de Veiligheidsraad, die dienen om de Palestijnen te beschermen.”

[Noot: Het was een historische fout na de tweede wereldoorlog om aan enkele ‘grote’ landen, die het vetorecht voor zichzelf opeisten, daarvoor toestemming  te geven. Dit leidt nu tot een onmogelijke patstelling. De VN moet kiezen: of machteloos blijven toezien dat door vermeend eigenbelang van deze landen haar werk onmogelijk wordt, of dit ‘privilege’ voor grote blaffers af te schaffen. Dat maakt Cuba pijnlijk duidelijk en daarvoor verdient het onze dank.  ThJ]