Interview met advocaat José Pertierra, verbonden aan het advocatenkantoor Pertierra &Toro – Washington DC over het ‘levenslang’ van Gerardo

ANC, 2 februari 2011 uit een artikel ‘Truth will prevail in favor of Gerardo Hernandez’ - 

( . . . . ) Over de juridische betekenis van een habeas corpus actie, gevoerd door het advocatenteam voor Gerardo en het doel daarvan: de geïnterviewde  behaalde zijn diploma aan de Washington universiteit over dit onderwerp, dat eeuwenlang deel uitmaakte van de Angelsaksische jurisprudentie, dus niet alleen in de VS: ‘Het habeas corpus wordt gevraagd door een verdachte als hij denkt dat zijn fundamentele grondrecht wordt geschonden; hij gaat naar het Gerechtshof om een heroverweging van zijn veroordeling en het Hof besluit of zijn recht is geschonden.’

Pertierra, auteur van veel artikels over uitwijzing, immigratie en internationaal recht, legt uit dat Gerardo - die geen strafherziening kreeg in 2009 hoewel de straffen van drie kameraden aanzienlijk werden teruggebracht - voor het Hof verscheen vanwege zijn recht op effectieve bijstand van zijn advocaat: ‘in october 2010 stelden zijn advocaten een Beroep in voor het federale gerechtshof in Maimi, dat staat onder rechter Joan Lennard (die hem vonniste in 2001) en in de komende dagen voor het bureau van de federale procureur.’

Gratieverlening

Gevraagd of er een andere procedure is in het VS juridisch systeem, ingeval het habeas corpus het verlangde resultaat niet oplevert, zegt Pertierra: ‘de verdediging kan doorgaan met een vernieuwde beroepsprocedure, maar mijn ondervinding zegt dat het een lange weg wordt. Ik blijf volhouden, de meest effectieve weg om dit probleem op te lossen is een gratieverlening door de VS grondwet nu toegekend aan president Barack Obama.’ Hij voegde eraan toe dat de regerende president (als hij wil) niet eens vergiffenis hoeft te schenken aan de Cuban Five, hij kan hen gewoon de straffen die zij nu hebben uitgezeten na ruim 12 jaar afbreken en kwijtschelden wat er nog rest. Volgens Pertierra worden de dossiers op het eind van elk jaar door een functionaris van het  Bureau van het Witte Huis herzien en wie dan een dergelijke inschikkelijkheid krijgen komen vrij na overweging van hun straf, die nu als voldoende wordt aangemerkt.

Danny Glover, die Gerardo in zijn gevangeis opzocht, schrijft over de straf wegens ‘medeplichtigheid tot moord’ omdat hij voorkennis zou gehad hebben van de gebeurtenissen op 26 februari 1976. Toen begonnen de Brothers of the Rescue (een anti-Castro groep in Florida) met vluchten over het eiland en het droppen van antipropaganda boven Cuba. Basulto de voorzitter van de Brothers besloot ondanks waarschuwingen toch het luchtruim van Cuba in te vliegen, met drie toestellen te gaan en de FAA (burgerlijke vluchtcontrole in de VS) besloot Cuba te informeren over de vluchtbijzonderheden. In de twee neergehaalde toestellen kwamen de piloot en co-piloot om. Gerardo werd medeplichtigheid aangerekend, want hij zou Cuba gewaarschuwd hebben. Zelfs als Gerardo zijn regering in Cuba zou hebben geïnformeerd over de komende vlucht – wat nooit bewezen is kunnen worden – hoe zou een Cubaanse agent in Florida weten wat de regering in Havana zou doen, afgezien van het recht van die regering om het eigen luchtruim te verdedigen. De Maimi jury veroordeelde Gerardo wegens medeplichtigheid tot moord en de rechter legde levenlang op 

Pertierra geeft dan zijn opinie over artikelen van nieuwsagentschappen in Maimi die een tegenstelling zien tussen Gerardo en zijn advocaten over waar precies de vliegtuigen van Brothers of The Rescue werden neergehaald. Die toestellen vlogen op Havana af, werden gespot door Cubaanse MIC jagers en toen waarschuwingen over de boordradio in de wind geslagen werden, werden twee toestellen neergehaald.

Het document geschreven door de advocaten Goldstein en Klugh zegt dat het teamlid McKenna een onhandige verdediging maakte op de 2001 rechtszitting ‘McKenna schaadde Gerardo’s grondwettelijke recht , omdat hij nadruk legde op de plaats waar het luchtgevecht zich afspeelde in plaats van het feit of Gerardo hiervan af wist of niet. De feiten tonen aan dat hij geen weet had van wat de regering in Havana besloot en wat er met de piloten gebeurd was. Dat is het hart van de verdediging, niet waar het incident had plaats gevonden.’

Pertierra herinnert er aan dat in 2001 de aanklager zelf toegaf dat hij geen bewijs kon aanvoeren van de deelname van verdachte aan medeplichtigheid om iemand te doden en zeker niet de piloten en hij vroeg de rechter deze beschuldiging terug te nemen, hetgeen zij weigerde.

Wij herinnerde Pertierra er aan hoe funest de gekozen plaats van deze rechtszaak was, iets wat de verdediging steeds benadrukte - zelfs formeel een verzoek indiende voor een andere plaats - de verdediging beschouwde dat als onbetwistbare schending van het recht in de VS jurisprudentie. ( . . . . . . . )      Hij blijft hoopvol dat eens recht wordt gedaan in deze zaak tegen Gerardo, Antonio, René, Ramón en Fernando. ‘Als president Obama de koude oorlog achter zich wil laten en de wonden van vele jaren oorlog tegen Cuba wil helen, moet hij beginnen met gerechtigheid in de zaak tegen de vijf Cubanen en met name tegen Gerardo, waar de waarheid eens aan het licht zal komen’