De dochter van René Gonzalez, een van de ‘Cuban Five’, vecht voor de vrijheid van haar vader

Morning Star - 21 oktober 2010  -  (Real Cuba, bij haar bezoek in Engeland)

Tot mijn 6de jaar leefde zij als een gewoon Cubaans kind met haar ouders en in de weekends met grootouders in Havana. Ineens in december 1990 veranderde alles ‘Ik stond op en mijn vader was  er niet. Nu was ik dat wel gewend voor een paar dagen , maar deze keer kwam hij niet meer terug.’

Opgroeiend nam Irma genoegen met de uitleg dat hij ‘ergens buiten Cuba studeerde’. Brieven en telefoontjes iedere maand was genoeg  om het te geloven. Ondanks Olga’s pogingen om haar dochter’s spirit hoog te houden, voelde Irma dat er iets mis was. ‘Ík zag mijn moeder verdrietig worden. Ze was happy voor mij, maar ze was niet gelukkig in zichzelf’.

Zes jaar later, in december 1996, vertelde Olga haar 12 jarige dochter dat ze weggingen naar Miami om bij René te zijn. ‘Mijn vader en ik waren erg close toen ik jong was en nu ik hem terugzag was het alsof de tijd had stilgestaan. Hij was nog dezelfde prettige, aanspreekbare en liefhebbende vader van vóór zijn weggaan.’

Wat Irma niet wist was dat haar vader zes jaren alleen geleefd had en geïnfiltreerd was in groepen die aanvallen deden tegen het Cubaanse volk. Noch dat hij in 1990 uit Cuba vertrokken was in een gekaapt vliegtuig om duidelijk te maken dat hij een vijand van de Cubaanse revolutie was. ‘Er waren vergaderingen bij ons thuis met mensen die ik niet mocht. Zij kwamen bijeen om leugens te vertellen en plannen te maken tegen Cuba. Het was verwarrend als zij overlegden op een manier tegen alles wat mij dierbaar was over mijn land.’ Als 12 jarige realiseerde zij zich dat er iets was over haar vader dat zij niet wist. Hij was geen leugenaar en haat kende hij niet zoals de mensen met wie hij omging, maar zij wist niet waar hij mee bezig was en ze oordeelde dat ze maar niets moest vragen.

Ook op school waren er conflicten. ‘ik werd er gek van als kinderen de leugens herhaalden die zij op TV over Cuba gezien hadden, vooral zij die onlangs uit mijn eiland aangekomen waren en wisten dat het leugens waren, maar meededen om er bij te horen. Ik was boos, maar zei niet wat ik in werkelijkheid dacht. Mijn vader hoorde bij een groep die leugens vertelde, maar diep van binnen wist ik dat hij het niet geloofde en als ik dat op school zou zeggen, zou dat hem in moeilijkheden brengen, dus ik koos ervoor mijn mond te houden.’

Twee jaar na de verhuizing naar Miami werd Irma’s vader gewelddadig van haar weggenomen. Deze keer door de FBI die hun huis bestormden en hem vroeg in de ochtend van 12 september 1998 arresteerden. In de periode dat René in eenzame opsluiting was, werden Irma en haar moeder achtervolgd door de pers als communisten. Hamer en sikkel werden op de voordeur gekalkt en vrienden op school mochten van hun ouders niet met haar praten. Omdat René weigerde tegen de vier andere kameraden te getuigen, werd Olga  vastgehouden en later gedeporteerd; zo was Irma weer terug, levend in Cuba. ‘Na het proces werd thuis de rechtszaak publiek en bijna onmiddellijk begon ik te ijveren voor hun vrijlating. Ik ben ongeveer de oudste van alle kinderen van de Vijf – zeven in totaal van 12 tot 26 – als 16 jarige sprak ik namens hen allen.’

Irma sprak in veel landen, maar werd speciaal getroffen in Angola, waar René gedurende 3 jaren  tegen de apartheid vocht. Ze ontmoette wereldleiders als Jacob Zuma in Zuid Afrika en Hugo Chavez in Venezuela. Haar campagnes werden afgewisseld met haar opleiding als klinisch psycholoog en ze gaf daarin les aan de universiteit van Havana. ‘De campagnes geven ons hoop. Het is belangrijk om iets te doen voor mensen die je liefhebt en niet thuis gaan zitten wachten tot er iets gebeurt. Het voelt goed om voor mijn vader en mijn vier ooms op te staan. Het is iets waar ik in geloof, niet alleen voor de Vijf, maar ook waarvoor zij staan,’  Ofschoon Irma geen ontmoeting had met Antonio, Ramon, Gerardo en Fernando, rekent zij hen tot haar familie en liefdevol noemt zij hen haar ooms. ‘Wij telefoneren en zij zijn steeds present in ons leven, sturen kaarten en brieven op hun verjaardag en bij speciale gelegenheden.’

René zal vrijkomen in oktober 2011 maar waarschijnlijk moet hij nog 3 jaren op proef blijven in de VS. ‘Dit is hard want hij kan mijn moeder niet zien.’ Olga werd tien keer een visum geweigerd door de VS autoriteiten en zij vertelden haar geen aanvraag meer in te dienen. ‘Als hij vrij komt blijft het onrecht: hij heeft zijn hele straf uitgezeten, maar het voelt niet vrij thuis als zijn vier broers nog in de gevangenis zitten.’

‘Dat is hard. Telkens gaat een jaar voorbij en dan weer een. Toen ik begon in de universiteit rekende ik er op dat mijn vader bij ons zou zijn al ik mijn diploma haalde, maar hij was er niet. De kinderen van de Vijf groeien op en de kinderen die Gerardo en Fernando zouden kunnen hebben zullen nooit geboren worden. Maar wij zijn nog hier, nog sterk en vechtend. En als wij zoveel mensen zien bijeenkomen om te ondersteunen, dat geeft ons hoop en maakt ons blij. In hoop dat de volgende keer dat ik bij jullie ben, de Vijf er bij zullen zijn en dat zij persoonlijk kunnen bedanken voor alles wat jullie hebben gedaan.’

Zie www.cuba-solidarity.org.uk/news.asp?ItemID=1903