Cuba heeft Haïti niet vergeten 

Letitia Martinez Hernández  -  29 juli 2010  -  (ingekort)  -   Zes maanden zijn voorbij, het lijkt gisteren. Op 12 januari keerden zich de gezichten van de vergeetachtige wereld naar Haïti, het armste land van Amerika. Honderdduizenden sloten voorgoed hun ogen, een miljoen verloor het dak dat hen dag en nacht beschermde. Het verwoeste Port-au-Prince, één vluchtelingenkamp, blijvende residentie voor hen die alles kwijt zijn en iedere morgen op pad gaan om te overleven in een land waar, apart van informele markt, betaald werk een illusie is. Ondertussen het puin, de vuilnishopen, het regenseizoen komt eraan, ziektes dreigen, bomen verdwijnen en onzekerheid heerst in het land dat zoveel jaren kapitalistische uitbuiting ondervond. 

Maar de wereld heeft eens temeer Haïti de rug toegekeerd: het land had van de ongeveer 10 miljard die toegezegd waren voor wederopbouw slechts 2 procent gekregen. Fidel Castro zei op 16 januari: ‘Haïti is een test hoe lang de samenwerking zal duren eer egoïsme, chauvinisme, eigenbelang en onverschilligheid voor andere naties de overhand krijgen.’ Terwijl sommigen de bladzijde over de tragedie van Haïti omslaan, wil Cuba het niet vergeten. Zij kan dit niet, want 11 jaar werk heeft ons geleerd op tijd een hand uit te steken, zoals in de nacht van 12 januari 2010 toen het eerste hospitaal om de wonden te helen van de aardbeving dat van de Cubanen was of toen in 2008 de regens ongenadig de stad Gonaïves tot een moeras maakten, de lijken zich opstapelden en alleen de Cubaanse dokters bleven om levens te redden en het lot van de Haïtianen te delen. Daarom lijkt het niet vreemd of overdreven dat velen van hen zeiden: ‘Na God komen de Cubanen.’

Een ander feit: tijdens de aardbeving waren er 331 dokters reeds hier, nu zijn er 1010 Cubanen en afgestudeerden van de Medische School bij Havana, zij staan klaar voor iedereen en op elk uur van de dag of nacht. Zij streven naar een totale opbouw van het gezondheidssysteem dat in een paar jaar 75 procent van de bevolking moet bereiken.

Daarom is kleine Kevens van Haïti eeuwig dankbaar voor de prothese, die hem in staat zal stellen weer te voetballen als Ronaldinho. 70 Jarige Paul Bonito, wiens gezondheid steeds verwaarloosd werd tot op het randje van de dood, werd gewoon door de Cubaanse dokters geholpen. Zo was  het sinds 1998, toen orkaan George Haïti verwoestte en onze vlag voor het eerst werd opgericht in dit gekwelde land. Vanaf toen vertellen veel verhalen van de toewijding, zoals bij Logista, een mooie jonge vrouw die beide benen verloor in de aardbeving en in het hospitaal aankwam met een hemoglobine niveau van twee en verpleegster José Enrique haar bloed gaf . Op vandaag is zij een en al leven en de Cubaanse dokters leren haar weer te lopen met protheses uit Cuba. Onvergetelijk de lach van Mackende in het Renaissance ziekenhuis in Port-au-Prince, als iedere dag Marlene Jorge ‘zijn andere moeder’ op zaal kwam waar hij wachtte op een operatie aan zijn been. Het kind verloor zijn hele familie in de aardbeving en had alleen de Cubaanse medici als gezelschap.

Andere groepen Cubanen bouwen huizen, zetten vis farms op of herstellen verwoeste suikermolens en leren lezen en schrijven. De architecten en ingenieurs, leraren en dierenartsen, samen met de medische brigade werken aan een toekomst die de gebonden hulp zal beëindigen en de wonden van Haïti helen. Terwijl de wereld vergeet, zijn er nog die geloven in de toekomst van Haïti dat de glimlach van haar kleuters ontdekt, verblijdende belofte van een toekomst die beter is.