15 juni 2010 – door Gloria La riva – zie www.freethefive.org

Nadat het direct beroep (tot  aan de Hoge Raad) zonder resultaat blijft, is een aanvullend of secundair (‘collateral’) beroep mogelijk op voorwaarden: het moet gaan over grondwettelijk zaken, over feiten waarover niet eerder geprocedeerd is en het moet de onschuld van de veroordeelde aantonen. Vroeger heette dat ‘federale habeas corpus’ nu een ‘motie onder sectie 2255’.

Verdere eisen zijn: de motie moet geregistreerd zijn binnen een jaar na de laatste afwijzing - die plaats vond toen de Hoge Raad op 15 juni 2009 weigerde de zaak in behandeling te nemen - en de verdediging dient binnen 30 dagen schriftelijk aan te geven welke grondwettelijke schending heeft plaatsgevonden, welke nieuwe feiten worden aangedragen en hoe de claim van onschuld wordt onderbouwd. Als er nieuw bewijsmateriaal gevonden wordt ná dat jaar wordt het veel moeilijker om dit erkend te krijgen voor de rechtbank.

Deze zaak zal behandeld worden in het federale gerechtshof van Miami, waar ook het oorspronkelijke geding plaatsvond. Gewoonlijk door dezelfde rechter, maar ook is mogelijk dat het beoordeeld wordt door een gerechtelijke ambtenaar die eventueel ook een hoorzitting kan houden.

Als de gerechtelijke magistraat of de rechter de behandeling opneemt moet deze in een geschreven opinie aangeven hoe het oorspronkelijke proces hersteld moet worden. Wij vragen natuurlijk een nieuw proces, dan is daarna de hele gang tot aan de Hoge Raad weer mogelijk.

Een van de punten in ons aanvullend beroep gaat over de journalisten die heimelijk betaald werden door de overheid om in 2000-2001 het proces publiek te maken via Radio en TV Marti en de plaatselijke krant. Dit was een uiting van overheidsmanipulatie van de beeldvorming bij de plaatselijke gemeenschap en dus geen onafhankelijke verslaglegging. Omdat deze betaling pas openbaar werd vanaf 2006 geldt het als nieuw bewijs en een schending van het grondwettelijke recht van Gerardo op een onpartijdig proces. In ons schrijven maken wij melding van de in 2006 vrijgegeven documenten na het speurwerk van het Nationaal Comité en van het voornemen om onder de ‘Freedom of Information Act’ ook verder te spitten naar ongeregeldheden die onze claim kunnen ondersteunen.

Mensen hebben gevraagd of na dit laatste beroep nog iets mogelijk is in het internationale rechtscircuit. In 2005 kwam een werkgroep van de Verenigde Naties (het Subcomité Tegen Juridische Willekeur) tot een conclusie door vijf rechters dat de plaats van het proces in Miami een schending meebracht van de internationale rechtsnormen en dat dit door de VS hersteld moest worden. Natuurlijk gaf de VS geen antwoord. Er zijn dus andere plaatsen voor deze zaak, andere rechtbanken, het Internationale Hof voor de Mensenrechten. Waarschijnlijk zullen wij dan gaan naar het Hof voor de Mensenrechten in Latijns Amerika.

Deze zaak gaat over Gerardo. Hij kreeg twee keer levenslang plus 15 jaar in een situatie waar de meeste juristen erkennen dat hij onschuldig is. Hij is de eerste persoon in de VS geschiedenis die beschuldigd is van het neerhalen van vliegtuigen door de luchtmacht van een ander land om de eigen grenzen te beschermen. Het is een zaak zonder precedent, dat de VS aanklagers op het eind van het proces erkennen dat er niet voldoende bewijs kon aangevoerd worden, zij noemden het een ‘onoverkoombaar bezwaar’ om tot een veroordeling te komen. Het oordeel werd overgelaten aan een Miami Jury en blijkbaar was een bewijs niet nodig voor de jury om tot een veroordeling te besluiten.