Door Arnold August[1] - 31 maart 2010 – ingekort en vertaald door ThJ

De media die de oorlog tegen Cuba nog lange tijd zullen voortzetten, baseren zich deze dagen op vier fundamentele leugens:

1.       gevangenen in Cuba zijn dissidenten, veroordeeld vanwege politieke overtuigingen

2.       de hongerdood van Orlando Tamayo had een politieke achtergrond

3.       Tamayo’s dood was gevolg van opzettelijke medische verwaarlozing

4.       de ‘vrouwen in het wit’ werden aangevallen door voorbijgangers en opgepakt door politie bij hun demonstratie op 18 maart j.l.

Veel massamedia in Noord Amerika en Europa eigenen zich het recht toe te liegen over Cuba en andere landen die niet passen in onze opvatting over ‘acceptabele staten’. Erger nog: die monopolie media menen dat zij niet hoeven te reageren op deze ernstige beschuldiging

( . . . . )  Laten we de bovenstaande punten eens nader bekijken.

1.         De ‘dissidenten’ in Cubaanse gevangenissen zijn niet veroordeeld wegens hun mening die ingaat tegen het politieke systeem van Cuba. Dit land heeft, zoals de meeste landen in het Noorden, een wetgeving die het illegaal maakt voor burgers om te collaboreren met een buitenlandse macht  tegen hun eigen volk.

            Een voorbeeld: de VS Strafcode onder hoofdstuk 115 ‘verraad, opruiing en ondermijning’ legt uit dat een VS burger die ‘sympathiseert met zijn vijanden, hen helpt en voorzieningen biedt, binnen of buiten de VS, schuldig is aan verraad en de dood zal ondergaan of minstens met vijf jaar hechtenis en 10.000 dollar boete en uitsluiting van elke publieke functie zal gestraft worden. Eenzelfde wetgeving kent ook Cuba. In 2003 zijn enkele Cubaanse burgers schuldig bevonden en opgesloten wegens diensten aan de VS Belangensectie in Havana  die hen geld en middelen gaf tot ondermijning van de grondwettelijke orde op het eiland. Feiten die zijn gepubliceerd en dus voor ieder bereikbaar zijn.                                                                                                            

2.      Zepata werd niet berecht en vastgezet wegens iets dat met politiek te maken had. Sinds 1988 was hij betrokken bij allerlei criminele daden, gearresteerd en veroordeeld voor zaken die niets met politiek van doen hadden: vredesverstoring, fraude, publieke exhibitie, mijneed en bezit van wapens. In 2000 verbrijzelde hij de schedel van een Cubaans burger en in de gevangenis maakte hij sindsdien een lange geschiedenis van geweld tegen gevangenisautoriteiten. Na clementie bedreef hij op de 20ste maart 2003 een andere misdaad en verdween weer in gevangenschap. Toevallig viel dat bijna samen met de rechtsgang van de zogenaamde ‘dissidenten’ en dit werd gebruikt om hem te presenteren in de VS als een politieke gevangene. Het Amerikaanse publiek kreeg de ware toedracht nooit te horen.          

3.                 3.        Tamayo stierf niet als gevolg van verwaarlozing of opzettelijke acties door medische- of gevangenisautoriteiten. Er is een video van Daily TV News voor iedereen beschikbaar op internat. Men ziet en hoort Cubaanse dokters, diëtisten en specialisten goed onderbouwd verklaren hoe men alles geprobeerd had hem kunstmatig in leven te houden, maar door weigering voeding te gebruiken werden de spijsverteringsorganen afgebroken in een onomkeerbaar proces dat onherroepelijk leidt tot de dood. Een psycholoog verklaarde hoe hij poogde hem te overtuigen om de hongerstaking op te geven en andere middelen te gebruiken om zijn grieven kenbaar te maken (hij eiste een kachel, TV en telefoon). De video toont zijn moeder die zei dat haar zoon in zijn cel de beste dokters kreeg  en hen dankte voor hun steun. Dat werd gefilmd zonder dat zij dit wist, er was ook geen dwang door autoriteiten in het ziekenhuis en later op de Intensive Care.

Wie moet je geloven? Waarom die video niet vertonen om de kijkers hun eigen conclusie te laten trekken, liever dan de leugen op de manier van Goebbels te herhalen. Kijkend naar het originele TV nieuws en later de video op internet, luisterend naar de stem van de specialisten wordt het duidelijk dat de stijl van die Cubanen in de lijn ligt van de bijzondere eigenschappen van de Cubaanse gemeenschap en de politieke cultuur. ( . . . )  Maar het schijnt van groot belang dat de massamedia deze eigenschappen verbergen voor de publieke opinie om de situatie te manipuleren in hun voordeel als de omstandigheden dat vereisen.

Terwijl na de aardbeving op 12 januari j.l. de hele wereld uitkeek naar Haïti waren de VS media 24 uur per dag daar aan het werk voor een periode van weken, maar zij wisten voor het Amerikaanse - en dus ook het Europese - publiek de Cubaanse gezondheidswerkers en de specialisten te verbergen die daar al elf jaren actief waren en daarna hun aanwezigheid – de eerste dagen waren zij de enige helpers – nog versterkten. Het is onmogelijk dat journalisten al die tijd geen enkele Cubaanse gezondheidswerker tegenkwamen of dat zij niemand van de duizenden Haïtianen troffen, die behandeling gekregen hadden in de Cubaanse medische missies.

Het is niet per ongeluk dat de regering Bush op een bepaald moment de VS burgers niet meer toestond om informatieve reizen naar Cuba te maken: jongeren en hun docenten keken in grote meerderheid door de leugens van de massamedia heen en waren in merkten met waardering dat Cuba een vreedzaam land is dat de menselijke waarden hooghoudt boven alle andere overwegingen. Studenten kwamen in de VS terug met een visie op de Cubaanse gemeenschap die haaks stond op wat door hun media verspreid werd.

4.       De vierde leugen betreft de ‘de vrouwen in het wit’: de bewering is dat zij bij hun demonstratie op 18 maart j.l. door burgers fysiek lastig gevallen werden en door de Cubaanse autoriteiten met agressief geweld verwijderd. Wie zijn dan die ‘vrouwen in het wit’ en wat is hier van belang?   Sinds 1960 heeft de VS regering in Cuba openlijk de vorming van ‘oppositie groepen’ met banden met de VS gesteund. In juli 2006 verscheen een VS document ter oprichting van een Commission for Assistance  to a Free Cuba, waarin nogmaals staat dat deze groepen ‘georganiseerde programma’s van ondersteuning’ nodig hebben. Verschillende groepen in Cuba worden genoemd, waaronder de ’vrouwen in het wit’.

( . . . .) Tot de massamedia horen ook You Tube video’s en rapportages over de vrouwen, maar You Tube is kritisch over leugens, manipulerende filmmontages, foto’s die al of niet iets te maken kunnen hebben met die gebeurtenissen op de18de maart, maar die de indruk moeten wekken van gewelddadige reacties. Men kan kijken naar de oorspronkelijke, niet uitgegeven volledige video zonder het gesproken commentaar dat benadrukt dat supporters van Cuba geweld gebruiken tegen de vrouwen en dat de politie hen met geweld verwijderde. De feiten op de video tonen dat tegenstanders van de vrouwen verontwaardigd waren en hun steun voor de revolutie uitriepen zonder geweld en dat de politievrouwen escalatie wilden voorkomen en de vrouwen in hun bussen naar hun huizen bracht, zij werden niet gearresteerd. Hoewel de ‘vrouwen in het wit’ door de VS officieel erkend en uitgeroepen waren als een ‘bonafide oppositiegroep’ en hun banden met de VS evident zijn is er geen geweld tegen hen gebruikt.

Waarom is Cuba op dit moment slachtoffer van weer een nieuwe mediacampagne onder druk van Washington en Brussel?  Er zijn verschillende redenen. Wellicht een er van is het feit dat de februari bijenkomst van alle staten van het werelddeel behalve de VS en Canada een regionale organisatie in het leven riep tot bevordering van economische, politieke en culturele integratie. Een historische gebeurtenis, lang geleden in 1959 door Cuba in gang gezet en sindsdien in moeilijke omstandigheden gekoesterd als politieke en morele grondslag voor regionale samenwerking. De VS en Europa heeft Cuba die eerste stap ruim vijftig jaar geleden nooit vergeven. Zij hebben nooit geaccepteerd dat Cuba weigerde te capituleren voor het westen zoals de vroegere USSR en Oost Europa. Cuba en haar revolutie op vandaag verdedigen betekent heel Latijns Amerika en de Cariben en hun nobel project van integratie beschermen.

De dood van Zapata kwam op een geschikt moment en de manipulatie er van door de Europese Unie en haar massamedia en door de VS dient in het bijzonder om de nieuwe richting  in de regio te ondermijnen door Cuba als de eerste en machtige inspiratiebron onderuit te halen. In hetzelfde VS rapport uit juli 2006 blijkt hoe de VS in die tijd bezorgd was over de ´Cuba-Venezuela as´: ‘Samen beramen deze landen  een alternatieve stap terug en een anti Amerikaanse agenda voor de toekomst van dit halfrond en zij ondervinden instemming in de regio.’

Maar Cuba staat niet alleen. In tegendeel, ondanks alle pogingen voor ruim 50 jaar om Cuba te isoleren is het eiland het centrale podium geworden van nieuwe regionale en wereldpolitiek. Mediacampagnes die gebaseerd zijn op vervalsingen en onwaarheden kunnen hoogstens dienen om het politiek bewustzijn te wekken  over de werking van de massamedia door leugens en manipulatie.

[1]

Author/journalist/lecturer Cuba specialist. First book Democracy in Cuba and the 1997-98 Elections (English, 1999). Chapter entitled “Socialism and Elections”, in Cuban Socialism in a New Century: Adversity, Survival and Renewal, edited by professors Max Azicri and Elsie Deal (University Press of Florida, 2004). Upcoming (English, Spanish, French, fall 2010) Cuba: Participatory Democracy and Elections in the 21st Century. Member of LASA (Latin American Studies Association).