Andy Dabilis  - 7 februari   -  Kinderen en rebelse veteranen vierden op 8 januari dat Fidel met zijn guerrillagroep 51 jaar geleden Havana binnentrok en de revolutionaire regering vormde (waar Fidel toen geen lid van was). Als daarna de CIA en de VS top Fidel Castro niet weg hebben kunnen krijgen, dan kan niemand het. Waarom denken de VS en Europa  aan het voortzetten van het handelsembargo, van de sancties en de eisen aan Cuba ´om een democratie te worden (zoals het nu in Afghanistan gebeurt)?’ In Europa heeft Spanje dat momenteel het roulerende voorzitterschap van de Europese Unie (maar niet weet wat hiermee te doen) verklaard dat  vroeg of laat de EU en de VS Cuba zal moeten erkennen en een werkrelatie aangaan. Waarom dan nú niet? De EU en de VS praten met extremisten in Iran, Venezuela, met dictators in Myanmar en een gevaarlijke despoot in Noord Korea, waarom dan niet met Cuba?  Omdat het communistisch is?

De VS, EU en de VN onderhouden contacten met Vietnam, die een langdurige oorlog voerde met Frankrijk in de jaren ´60 en met de VS in de jaren ´70 met duizenden doden in het Westen en miljoenen Vietnamezen. De VS, EU en VN praten met China, een communistisch land die zij regelmatig verwijten maken  ´wegens schending van mensenrechten, censuur, roof van intellectueel eigendom en het dumpen van handelswaar op de wereldmarkt.´  Waarom? Hier gaat het om handel en geld en dat corrumpeert bijna steeds . Bovendien heeft de VS een persoonlijke grief tegen Castro, die een lange neus trekt tegen de VS, die heel wat moordpogingen overleeft, die Sovjet raketten toelaat op zijn grondgebied  op 90 mijl vanaf Florida en die de slecht opgezette invasie in 1961, die vanaf het begin gedoemd was te mislukken, afslaat; die doorgaat ´met het onderdrukken van de dissidenten´ en die een hele keten van VS presidenten en regeringen overleeft. Kortom, Castro ligt niet wakker ligt van wat de VS en Europa denken.

De EU heeft een paar jaar geleden de sancties tegen Cuba beëindigd.  Zij gaat soepel om  met andere landen en denkt dat een milde benadering door dialoog en onderhandeling wel werkt, maar niet met Cuba. Enkele maanden geleden heeft de European People´s Party in het Europese parlement een seminar gehouden met als conclusie dat de EU het met Cuba hard moet spelen vanwege de ´voortdurende schending van mensenrechten en de algemene repressie.´ Maar die manier van denken  zal van Cuba geen staat met een bankroet economie maken. Als sancties, isolatie en handelsembargo´s niet werken, wat dan wèl?

VS president Barack Obama maakte een begin van een handreiking met de ogenschijnlijke bedoeling de diplomatieke betrekkingen te hervatten, maar vorig jaar liep de minister van buitenlandse zaken ‘fanatiekeling’ Hillary Clinton weg uit de vergadering van de OAS (Organisation of American States). Dat gebeurde omdat de aanwezigen eindelijk verstandig werden en meenden dat het tijd was een 47 jarige uitsluiting van Cuba te beëindigen. Zo ging Obama’s kleine gebaar verloren en daarmee alle hoop voor nu. Had zelfs hij zich niet gerealiseerd dat de zieke Fidel ook deze president zou overleven? Begraaf Fidel nog niet, immers zijn vijanden hebben dat geprobeerd sinds 1959 toen zijn berooide rebellen met 82 man de corrupte, door de VS kliek geïnfiltreerde regering  van de stropop president Fulgentia Batista ten val bracht. De VS historicus Arthur Schlesinger Jr. werd toen gevraagd door de regering om Batista te karakteriseren. Hij schreef: ‘De corruptie van de regering, het brute optreden van de politie, de onverschilligheid van het regime voor de behoeften van het volk aan onderwijs, medische zorg, behuizing, aan sociale en economische rechten  . . . .  vormen een open uitnodiging voor revolutie.’ Dat was de figuur die de VS steunde, wat zou je dan denken dat de Cubaanse bevolking van hem dacht? Batista was een maffioso en maakte Havana  tot een Latijnse Las Vegas door op te trekken met gangsters als Meyer Lansky. ( . . . .)

(Andy Dabilis is een Griekse publicist en uitgever van ‘New Europe’ en The European Weekly. Heeft in de VS zijn opleiding gehad aan de Boston University. Zijn gedachtegoed ligt dicht bij dat van de European People’s Party in het Europese Parlement, liberaal en rechts. Het hele artikel is te lezen op www.neuropa.cu)