Home arrow cuba actueel arrow nieuws binnenland arrow Fidel Castro: Zij die leiden zijn menselijk, geen goden.
Fidel Castro: Zij die leiden zijn menselijk, geen goden.
Tuesday 20 December 2016
Het hele Cubaanse volk heeft Fidel uitgezwaaid op zijn laatste reis door het land, tientallen leiders van zusterlanden, hoogwaardigheidsbekleders en vrienden uit het buitenland deden daar aan mee. De laatste reis volgde de route van de Karavaan van de Vrijheid in 1959, maar dan in omgekeerde volgorde, een verdiend eerbetoon aan deze leider van de Cubaanse revolutie. De Cubaanse Revolutie heeft veel te danken aan de bijdragen van Fidel Castro Ruz. Fidel zelf blijft bescheiden; zijn laatste wens is dat zijn naam of afbeelding niet gebruikt wordt om instituten of publieke plekken te sieren en dat er geen monumenten voor hem worden opgericht.

De beeldhouwer Enzo Gallo Chiapardi maakte snel een buste van Fidel de nacht dat de Karavaan van Vrijheid Havana bereikte, 8 januari 1959 na een triomftocht over het hele eiland om de zege van het Rebellen Leger te vieren. Met dezelfde snelheid, na het horen van het nieuws van het oprichten van het standbeeld, heeft Fidel het afbreken van het standbeeld bevolen, tot de teleurstelling van de Italiaanse artiest.

Met zulk bewijsmateriaal in het achterhoofd hoeft het geen verassing te zijn dat de laatste wens van deze leider van de Cubaanse Revolutie is dat zijn naam of afbeelding niet gebruikt wordt om publieke plekken of instituten te sieren noch dat er standbeelden van hem worden opgericht. Zijn resten zullen gecremeerd worden.

De man die weerstand bood aan de vijandigheid van 11 US presidenten begreep het gevaar van een persoonlijke cultus maar al te goed. Dat is waarom een van de eerste wetten die is aangenomen na de overwinning van de revolutie een uniek verbod op het oprichten van standbeelden of het gebruik van hun naam voor straten, dorpen, steden of fabrieken van levende leiders is. Om diezelfde reden is het ophangen van officiële foto’s in overheidsgebouwen verboden. 

Fidel, de staatsman, sprak over deze wetten in een speech op 13 maart 1966: “Het is niet nodig om een standbeeld op iedere hoek te zien of de naam van een of andere leider te verbinden aan iedere stad. Nee! Dit zou wijzen op een gebrek aan vertrouwen in de bevolking door de leiders, dit zou blijk geven van een slecht begrip van de mensen, van de massa’s, alsof ze een onvermogen tot bewustzijn moeten vervangen door een kunstmatig vertrouwen en reflexmatige reacties.”

Hij verwees naar Karl Marx, Friedrich Engels, Lenin en Stalin bij zijn opmerking dat zij ook nooit een god van zichzelf hebben gemaakt, maar in plaats hun hele leven bescheiden zijn gebleven. In tegenstelling tot wat US en Europese propaganda ons wil doen geloven.

Historische teksten laten zien dat de term “persoonlijkheidscultus” voor het eerst gebruikt is door Nikita Chroesjtsjov, secretaris-generaal van de CPSU, in een toespraak die was bedoeld om Stalin te beschadigen.

Het is duidelijk dat een persoonlijkheidscult een idealistische opvatting van de historie is. Het is immers de actie van de massa’s die de historie beïnvloedt niet de wil van een enkel individu. Het is een Marxistisch inzicht dat “het niet individuen zijn maar de massa’s die de geschiedenis schrijven”. De verhalen over een persoonlijkheidscultus komen uit de pers van landen waar universitaire diploma’s worden toegekend op basis van het lid zijn van een monarchie of het hebben van voldoende contanten!

In Cuba worden de namen van familieleden van een leider niet aan publieke instituten verbonden. De media campagne die veronderstelt dat er een persoonlijkheidscultus is rondom Fidel heeft twee kanten van hetzelfde zwaard; het is een poging om zowel de leider als zijn belangrijkste werk, de revolutie in diskrediet te brengen. Terwijl het de bevolking is die de leidende rol speelt. In een land als Cuba is het erg moeilijk voor absolute macht om te bestaan omdat Cubanen alles bediscussiëren, of het nu gaat over honkbal, landbouw, politiek of iets anders.

Het is de CIA niet gelukt, na 638 aanslagen, om deze leider van de Cubaanse Revolutie te elimineren noch om de verworvenheden van de Revolutie te niet te doen. De resultaten van de Cubaanse Revolutie onder leiding van Fidel Castro Ruz zijn groot en belangrijk voor de hele wereld.

Uit naam van de Cubaanse werkende klasse, uitte Ulises Guilarte de Nacimento, secretaris-generaal van de Cubaanse Vakbond (CTC), de diepe pijn en treurnis gevoeld door de vakbond over de dood van de leider van de Cubaanse Revolutie, Comandante en Jefe Fidel. Hij sprak over Fidel als “een politieke gigant van de 20ste eeuw; een lid van een generatie die loyaliteit en vastberadenheid kan inspireren met woorden en met daden en die de revolutionaire ideeën en principes van sociale rechtvaardigheid zonder voorwaarden verdedigd. Van hem kunnen we leren dat alleen diegenen die strijden het recht hebben te overwinnen samen met de overtuiging dat het behalen van die overwinning afhangt van de motivatie en de eenheid die de werkende mensen kunnen opbrengen. Met de overwinning van januari 1959 heeft de Cubaanse werkende klasse een oplossing gevonden voor de maatschappelijke problemen van dat moment en werd de leidende kracht achter de transformaties nodig voor een sociale oplossing”.

Rafael Pozo, voorzitter van de bond van kleine boeren, constateerde dat sinds de eerste momenten van de strijd in de Sierra Maestra de boeren vertrouwen hadden in Fidel en zijn kleine groep en merkte op dat zij hen gesteund hebben op vele manieren, als soldaten of als leveranciers van voedsel, verzorging en onderdak. De agrarische hervormingen die de revolutie heeft voortgebracht zijn veelzijdig; de eigendom van het land ging over naar de mensen die het bewerken; wetenschap en techniek worden op grote schaal geïntroduceerd; onderwijs, publieke gezondheidszorg, sport en cultuur worden naar de meest afgelegen hoeken van het land gebracht. Kortom overal worden de waardigheid en onafhankelijkheid gebracht die alleen in een werkelijk vrij land mogelijk zijn.  

Teresa Amarelle, de voorzitster van de Cubaanse Vrouwen Federatie, sprak namens alle vrouwen van Cuba over de trots op de resultaten van de Cubaanse Revolutie: de Revolutie maakte het mogelijk dat vrouwen volwaardige mensen werden en maakte een einde aan tientallen jaren van discriminatie, uitsluiting en minachting.

Fidel Castro gaf leiding aan deze gigantische prestatie en deed dat met de steun van de Cubanen. Sinds 4 december rusten zijn resten in een massieve rots op de Santiago de Cuba’s Santa Ifigenia Begraafplaats. Op deze manier wordt eer betoond aan de man die geen glorie zocht maar het tegenkwam op zijn weg.
Laatst bijgewerkt op ( Tuesday 20 December 2016 )
 
Volgende >
© 2017 Cubadefend | informatie over socialistisch Cuba
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.